سلام
دیر به روزشدنمان را دوستان به بزرگواری خود خواهند بخشید
و غزلی تازه:
بالاتر از دولنگه ی آن در که بسته بود
کاشی درست مثل دعایی شکسته بود
شاید در آن حیاط ِ پس از سالهای دور
نفرین ِ آسمان و زمین نقش بسته بود
تنگ غروب بود که کارش نمام شد
ساعت دقیق روی جهنم نشسته بود
تنها نشانه ی حرکت یک کلاغ بود
یا گربه ای که از سر ِ دیوار جسته بود
با جیرجیرکی شب ِ شوم اش تمام شد
دیوار ; بیقرار ِ صدایی خجسته بود
ذهنی که خاطرات بر آن پهن می شدند
چون بند رخت کهنه ی ایوان گسسته بود
او از نگاه ساکت من رنج می کشید
او آفتاب تازه نمی خواست ; خسته بود
