بچه ها! بیرون قرن چندم است ؟؟؟

تا خوشه ای مسافر این دیس می شود

دشت شمال خانه ی واریس می شود

تا دارِ پیر قالی خود را رها کند

سل آشنای دختر نخ ریس می شود

تا رنج باغبان جوان صندلی شود

موهای دختران ده اش گیس می شود

وقتی پرنده را از جفت اش جدا کنند

توهین ِ ساده ای به نوامیس می شود

گاهی برای چیدن ِ سیبی ؛ چقدر دست

در آفتاب، غرق لک و پیس می شود

ما گوشت می خوریم و آن سوی کوه ها

چوپان برای گله اش ابلیس می شود

یا پاره های سینه ی کوهی که زخمی است

در ازدحام ِ طاقچه تندیس می شود

چشمان ِ مرد هیچ ؛ که چشمان سنگ هم

در خانه ای چنین و چنان خیس می شود