وقتي كه نيستيد غزلهايم همواره مه گرفته و دلگيرند
اين لحظه ها بدون نفس هاتان از بودن هماره ي خود سيرند
اين روز ها اگر كه ملالي هست از دوري مسافت ديدن هاست
بر "زود"هاي مردم همسايه افسوس مي خوريم چرا "دير"ند
خورشيد من! چقدر تماشايي ست هر روز صبح زود كه مي آيي
شبها- همين تراكم ماتم ها- از من دگر سراغ نمي گيرند
بانوي عاشقانه ترين ايام ! دستانتان طراوت باران ها ست
لبهاي مهربان شما انگار يك تكه از بهشت اساطيرند
دست شما شبيه نخستين بار، هي تازه است و كهنه نخواهد شد
دستان من تمامي فرداها ، آماده ي دوباره ي تسخيرند
تا رودهاي عشق خروشانند، تا جادوي حضور شما جاري ست
چشمان من كه مال شما هستند ، هرگز به ميل خويش نمي ميرند
بابک دولتی
خرداد ماه ۱۳۸۰
تويی که هيچ گاه نيامدی
ريلکه
ترجمه: مريم صفرزاده
تو معشوقه اي هستي كه از همان آغاز گم بود
و من ، حتي نمي دانم كدام ترانه را دوست ميداري
تو ، كه هيچ گاه به حلقه ي بازوان من نيامدي
رها كرده ام ديگر، تلاش از پي شناختنت را
در موج خروشناك لحظه اي كه مي آيد
***
تصاوير روشن در من ،
چشم اندازهاي محسوس و دور ،
شهرها،برجها،پلها،
پرسه هاي بي هدف در گذرگاه ها،
و مزارع حاصلخيز،كه روزگاري
لبريز از حيات خدايان بوده اند،
همه در من به پا خواسته اند
تا ترا معنا كنند،
تو، كه هميشه از من گريخته اي
***
معشوق من ، تو تمامي باغهايي هستي كه
من آرزومند به آنها زل زده ام،
پنجره ي باز خانه اي ييلاقي.
***
تو گرفته و محزون ، هر از گاهي
براي ديدار من از خانه بيرون مي زدي
و من راه گم كرده به خياباني مي رسيدم
که تو تازه آن را قدم زده و ناپديد شده بودی.
و گاه شيشه هاي يك مغازه، هنوز گيج حظور تو ،
يكه خوردند و تصوير ناگهان مرا به من پس دادند.
***
كسي چه مي داند ؟
شايد،
ديروز غروب،
صدايي كه در گوش هر كداممان نشست،
صداي - يك- پرنده بود.
دی ماه ۱۳۸۲
