به: محمد جواد محبت و روزگار پاك معلمي اش
شبيه آن همه حرفي كه مي زدند نبود
صبور بود ، صداي غم اش بلند نبود
زني كه بقچه اي از خاطرات با خود داشت
زني كه شكل نگاهش گلايه مند نبود
زني كه مثل درخت بلوط محكم بود
درخت را ز سگي دربدر گزند نبود
زني كه كودكي اش را چقدر دوست نداشت
حكايتي كه در آن جاي چون و چند نبود
كبي !؟ بگو كه دلت چند سال باران داشت
چطور دست و دل تو به هيچ بند نبود
- : هميشه شب شدن روز وقت خواهد برد
غروب دهكده ي من بر اين روند نبود
غروب ها به من آموخت سنگ خواهم شد
همان عقوبت تلخي كه دلپسند نبود
بدان كبي به بلنداي زاگرس غم داشت
شكايت از پدر و دست مستمند نبود
و زن پدر – كه پر از حرص بودنش بودم
مذاق زندگي اش آشناي قند نبود
به جاي خنده ي مادر – كه مرد – آمده بود
ميان او و پدر هم بگو بخند نبود
مجال كودكي ام داشت كم كمك مي سوخت
و گوش حوصله كر بود و جاي پند نبود
اگر معلم ما را به شهرتان ديدي
بگو كبي به محبت نيازمند نبود
بابك دولتي
راستی! به گالری عکس ما هم سری بزنید
