درخت اگر که بسوزد هرس نمی خواهد
جنازه ای که بپوسد نفس نمی خواهد
هوای بوسه در این چهره های یخ زده نیست
لبی که زنده نباشد هوس نمی خواهد
چنارِ پیر نمی خواست سر به زیری را
تو گفتی و نپذیرفت؛ پس نمی خواهد
همیشه دشمن ِ پرواز سهره ها بودی
اگر چه بال ِ شکسته قفس نمی خواهد
حضور سرزده ات لطف خانه را آشفت
وگرنه سفره ی خالی مگس نمی خواهد
دو نور کوچک مرداب چشم های من است
که دستهای تو را دادرس نمی خواهد
امید ِ مردم ِ من لحظه های شیرین است
مذاق ِ ثانیه ها طعم گس نمی خواهد
قبول کن که در این شهرِ مثل گورستان
سکوت ِ سرد ِ خیابان ، عسس نمی خواهد
قبول کن که تو کابوس دیگران هستی
قبول کن که تو را هیچ کس نمی خواهد
