او از خودش مي نويسد، او ماتمي گم ندارد
در خلوت لحظه هايش چيزي تقدم ندارد
از كوچه اش هر كه رد شد،بي چهره و بي پلاك است
دنياي بي اتفاقش آقا و خانم ندارد
در بستر جويباري احساس او صيقلي شد
چون سايه ها در نگاهش درد تفاهم ندارد
خوشحالي اش اتفاقي در كوچه هاي خيال است
وقتي كه او لب ندارد قصد تبسم ندارد
حتي اگر پيكر او لبريز ابليس باشد
دستي – كه روزي بسوزد از هرم گندم – ندارد
زنجيره ي خاطراتش روي مدار جنون نيست
كاري به كار غروبي در قرن چندم ندارد
"سنگ"است، سنگي كه عمري تاريخ را دوره كرده ست
او راه حلي براي اندوه مردم ندارد
بابك دولتي
