اين راه را گمان رسيدن نيست وقتی که دستهای تو فانوسند
با گريه التيام نخواهد يافت اين زخمها كه زاده ي افسوسند
تا روز مردنم كه در اين ميدان تنديس آرزوم به خاك افتد
اين كجمدار ثانيه ها عمريست آماده ي شمارش معكوسند
اين روزها گمان كنم اين مردم با چشمهاي من سر لج دارند
باور نمي كنند كه دلتنگنند باور نمي كنند كه مايوسند
از اين كوير تف زده ي دستم ديگر گلي جوانه نخواهد داد
تنها بهانه هاي غزل گفتن در خاك هاي خاطره محبوسند
***
حالا كه گرمي از تو نمي گيرند حالا كه با غريبه عجين هستند
اين دستها چه دلخوشي اي دارند؟من مانده ام چگونه نمي پوسند!؟
بابک دولتی
ترجمه ی دو شعر از جيمز جويس
مريم صفرزاده
شعر اول
از پنجره نگاه کن ، طلا گیسو!
ترا می شنوم
که آوازی شاد می خوانی .
کتابم بسته بود،
دیگر هیچ نمی خواندم
و نگاه می کردم
رقصیدن آتش را بر زمین .
کتابم را رها کرده ام ،
اتاقم را رها کرده ام
زیرا شنیدمت
که در تاریکی آواز می خوانی .
نغمه ای شاد را
می خوانی و می خوانی .
صلا گیسو!
از پنجره نگاه کن .
شعر دوم
از گذشته ی تاریک
کودکی زاده شده ،
قلبم را
شادی و اندوه از هم دریده اند .
زندگی ،
در گهواره اش آرام خوابیده
سعادت و عشق شاید
دیده گانش را بگشایند !
زندگی نورسیده ،
روی پنجره دمیده شد ؛
و جهانی که نبود،
اتفاق افتاد .
کودکی آرمیده ،
یک پیرمرد رفت .
آه ، پدر تنها ،
پسرت را ببخش !
