چشم و چراغ اين همه شهريور!چشمت كه باز از غم من تر شد؟!
دنياي من بدون تو يعني مرگ _ حيف اين دقيقه نيز كه پرپر شد
آن روز ها حوالي فروردين دنياي من وسيع تر از اين بود
خاتون !كدام پنجره نفرين كرد كاينگونه شادماني ام آخر شد
هي ريشه زد درخت تمنايت هي برگ و بار داد ، ندانستيم
اينگونه سايه بر همه چيز انداخت اينگونه آن درخت تناور شد
آنقدر آفتاب نگاه تو بر دستهاي يخ زده ام تابيد
تا دفترم كه مشتي رخوت بود لبريز از جنون مصور شد
**
ديروز ديدمت كه دلت تنگ است با واژه ها مجاب نخواهي شد
زان روز هاي بد كه نبودي تو تنهايي ام هزار برابر شد
**
سرد است اي پرنده ي معصومم حالا ببند چشم قشنگت را
شايد كه خواب مرهم دردي بود، شايد كه صبح حال تو بهتر شد
بابك دولتي
آذر ماه 1380
نبودن
پل الوار
ترجمه: مريم صفرزاده
از آن سوي شهر ها با تو حرف مي زنم
از آن سوي دشتها
دهان من روي بالش توست
دو صورت ديوارها به هم مي رسند.
صدايم تو را كشف مي كند
من از ابديت براي تو حرف مي زنم
*
آه، شهر ها ياد آورد شهر ها
شهر ها پوشيده از آرزوهاي ماست
شهر هايي كه زود، شهرهايي كه دير
شهر هاي سترگ ،شهرهاي نهان
به تاراج رفته ي معماران حكمران
شهر هاي بي ارواح ، شهر هاي بي انديشه مرد.
*
مزارع ، نگاره اي زمردين
روشن ، زنده ، ماندگار
خرمن آسمان روي زمين ماست
صداي من مي چرد ، رويا مي بينم و اشك مي ريزم
ميان شعله ها ، مي خندم و رويا مي بينم
ميان خوشه هاي آفتاب
و پيكرت ،
ورق روشن آينه اي اش را
روي پيكر من مي گسترد .
فروردين ۸۳
