زير يك خروار برف سرد پنهان مي شوي
از تمام سبز بودنها پشيمان مي شوي
برگريز خاطراتت را تماشا مي كني
بغض مي گيرد گلويت را و باران ميشوي
مرگ را با دستهاي سرد خود حس ميكني
ناگزير از ديدن فصل زمستان مي شوي
از تو مي گيرند هر چيزي كه عمري داشتي
مثل تاريخ تبار خويش عريان مي شوي
پلك بر هم مي زني؛ديوار گرداگرد توست
آشنا با واژه ي دلتنگ زندان مي شوي
حرفهايت را بزن تا جوخه ي پاييز نيست
روزي از اين روزها ؛تو تيرباران مي شوي
بابک دولتی
آنابلی
ادگار آلن پو
ترجمه: مريم صفرزاده
سالياني پيش از اين
، در امپراطوري كناره ي دريا ،
دختري جوان به نام آنابلي مي زيست
،كه شما نيز شايد مي شناسيدش،
او مي زيست بي هيچ فكري
جز اينكه عاشقم باشد، و من به او عشق بورزم
ما بچه بوديم
،در امپراطوري كناره ي دريا،
اما با عشقي بزرگتر از عشق ، دل باخته بوديم
من و آنابلي من ،
با عشقي كه غبطه ي فرشتگان بالدار آسمان بود
و به اين خاطر بود كه سالها پيش
،در امپراطوري كناره ي دريا ،
از ابر بادي وزيد
و سرد كرد تن آنابلي زيباي مرا
بعد مردي از تبار نجيب زاد آنابلي
آمد، او را از من گرفت
تا درون مقبره اي محبوسش كند
،در امپراطوري كناره ي دريا
فرشتگان آسمان چندان شاد نبودند ،
آنها به ما ، من و آنابلي، حسادت كردند
آري! به همين خاطر آن شب باد از ابر وزيد
،اينرا همه ي مردم كناره نيز ميدانند،
باد وزيد، تن آنابلي سرد شد
باد وزيد، و آنابلي مرا كشت
دوري اما بزرگتر كرد عشقمان را
بزرگتر از عشق آنهايي كه از ما بزرگتر بودند،
كه بسيار از ما عاقلتر بودند
...و نه فرشتگان آسمان و نه ديوهاي دريا
هيچ گاه نمي توانند روح مرا
از روح آنابلي زيبا جدا كنند
زيرا كه ماه نمي تابد،
مگر روياي آنابلي زيبا را براي من آورده باشد
و ستارگان در نمي آيند،
مگر چشمهاي روشن آنابلي را به خاطرم آورند
و حالا، هر شب،
كنار محبوبم،زندگيم ،
محبوبم، عروسم
آرام مي گيرم،
در مقبره ي كنار دريا
بر مزار او،در كناره ي درياي پر غوغا
آذر ماه۱۳۸۲
